سلام در زمان حاضر خجسته روز تولدمه. مبارک هممون. راستش از بین جا هایی که پست میزارم اینجا خودمونی ترین و بی پرده ترینش هست. خوب، به مناسبت سی سالگیم یه چند تا چیز بگم. اول این که سی سالگی چندان هم سن بالایی نیست. البته تا وقتی که دلتون جوون باشه. دلت که جوون باشه بالا رفتن سن فقط بالا رفتن یه عدده و تاثیری تو زندگی و چهرتون نداره. سی سال زندگی و تجربه رو میزاری تو کوله پشتیتو و میزنی به دل جاده ی زندگی.

سلام نمیدونم شما چی بهش میگید مذهبیترا میگن رزق و روزی. امروزیترا میگن کارمای کار خوب هر چی که میخواید اسمشو بزارید مهم اینه که از ته قلبم واسه داشتن تک تک تون از خدا ممنونم و بابت محبتاتون از شما هم یه عالمه متشکرم. خدا برام حفظتون کنه. راستش امشب با یه عالمه انرژی منفی و حال بد وبلاگو باز کردم که یه چیزی بنویسم سبک شم. ولی خوب کامنتاتون چه خصوصی و چه عمومی رو که خوندم، به وبلاگاتون که سر زدم و مطالبتون رو که خوندم واقعا دلم شاد شد و حال بدم رفت.ادامه مطلب

از جمله عوارض بزرگسالی اینه که دیگه حوصله ی قانع کردن و بحث با افرادو نداری. تا وقتی تو دهه ی بیست زندگیتی با هیجان و شور کلی دلیل و مدرک میاری تا طرفتو قانع کنی اما بزرگسالی اینطوریه که میگی به درک. بزار تا توی جهل مرکبش ابدالدهر بماند. همینه که ویسی که توش داشتی سه دیقه دلیل و برهان میوردی رو کنسل میکنی و با یه باشه حق با توئه دهن طرفو میبندی.

...هیچ وقت همچین عنوان با مسمایی نزده بودم. اما الان حس میکنم که نوشتنش لازمه.یک نفریه آدمیه شخصکه در همین حد میخوام ازش یاد کنم به من ضربه زد. منو ناراحت کرد و اشکم رو هم در اورد. میخوام از همین تریبون بهش بگم:عزیزم درسته بعد از کاری که باهام کردی له شدم اما نابود نشدم. امیدوارم منو شناخته باشی چون من اصلا ازون آدمایی نیستم که وقتی اذیت میشن یه گوشه بشینن و آبغوره بگیرن و دست از زندگی بردارن. من زندگیم رو بهتر از قبل دارم ادامه میدم.فکر کردی چی؟ چون پیش تو ادای آدمای ضعیفو دراوردم فکر کردی واقادامه مطلب

..ینی واقعا گاهی وقتا از خودم میپرسم مگه من چه کار کردم که این باید سرنوشت من باشه؟ مگه من چه کار کردم که لایق این زندگی باشم؟چرا من؟چرا من باید این همه چالش توی زندگیم داشته باشم. بابا بسه. خدایا بسه.ینی نگاه میکنی میبینی یه سری اتفاق و چالش که هر آدمی در بدبینانه ترین حالت با دوتاشون دست و پنجه نرم کرده باشه همین طوری سریالی داره برای من میفته. واقعا دیگه نمیکشم. نه خودم نه بدنم نه اعصابم. آخرین بار سال نحس402 بود که اون سال تابستونش شیره ی وجود منو کشید و ازون به بعد اعصاب و حوصله ام ته کشیدادامه مطلب

امروز آخرین روز از استراحت یک هفته ای تابستونمونه. تابستونی که رسما زهر مارمون شد. فردا دوباره شروع میشه. دوباره بیمارستان، دوباره روپوش سفید دوباره شیفت دوباره خوابگاه. فقط یه تفاوتی هست. این که این آخرین باره.آخرین ترم...ایشالا اگه خدا بخواد سال دیگه این وقتا از شیفت شبام و کیس هایی که تو بیمارستان برام پیش اومده براتون مینویسم. سال دیگه این وقتا مهرم رو گرفتم، شماره نظام پرستاریم رو هم همینطور و چلق چلق مهرمو میزنم رو پیشونی هر کی بهم ایمان نداشت و فکر میکرد نمیتونم.هر کی بهم حسادت کرد و دستاادامه مطلب

.

.

.

به نظر من

بی جا ترین و بدترین نوع شوخی و تیکه انداختن شوخی و تیکه به

قد

وزن

مو

عینک

هیکل

خانواده

و ازین دست موارده که شخص توی به دست اوردنشون نقشی نداشته که هیچ شاید تو چمیدونی ولی تمام زورشو زده که تغییرش بده و نشده. شوخی با این جور چیزا شخصیت و شعور هر فردو نشون میده. و تو چه میدونی آه و اشکی که طرف ریخته چه آتیشی میشه به زندگیت.

نکنید. با اینجور چیزی شوخی نکنید. آه آدما دامن گیره.

از من گفتن.

دست نیافتنی باش عزیزان مناین دفعه اومدم یه چیزی بگم که شاید سخت باشه و گفتنش آسون.اما اینو از من بشنوید که به خاطر هیچ چیز و هیچ کس عزت نفستونو زیر پا نزارید. هیچ چیز ارزش اینو نداره که خودتونو خورد کنید.وقتی شما سطح تونو به خاطر یه نفر پایین میارید اون نمیگه ایول چه آدم خفنی که خودشو داره هم سطح من میکنه. که میگه عه من چقدر سطحم بالاس که این داره با من پا به پا میاد. قدر و ارزش خودتونو بدونید. جایگاه خودتونو بدونید و به خاطر هیچ کس قید جایگاهتونو نزنید. سطح خودتونو پایین نیارید. غرورتونوادامه مطلب

بلاخره بعد از مدت های فراوان، حدود چند ماه اومدم. نیومدم نیومدم نیومدم تا این که بعد از چند ماه بلاخره سر و کلم پیدا شد و کرکره ی اینجا رو هم دادیم بالا. راستش چند وقتی میشد که میخواستم بیام؛ ولی کو حوصله و اعصاب و سر سو...هر چی بود این چند ساله به باد فنا رفت و این ته موندشم این چند ماه اخیر نابود شد.خلاصه بگم؛ تو این چند وقتی که نبودم کارآموزی های عرصه رو رفتم، اعتراضات سراسری شد، اینترنت قطع شد، اینترنت وصل شد،دانشگاهم تموم شد، جنگ شد، اینترنت قطع شد، فارغ التحصیل شدم، آتش بس شد، طرحو ثبت نامادامه مطلب

نمیدونم چرا وقتی بهم اثبات شده یک نفر فاقد شعوره و حتی خودش واضح میگه من بیشعوری تو کروموزوم و دی ان ای ام هست. بازم وقت جبران که میشه بازم مهربون میشم و باهاش خوب تا میکنم و میگم ولش کن یه چیزی گفت دیگه.امان از دل مهربون و رئوف منتا کی میخواد این دل من مهربون باشه و بزاره دیگرون باهاش بد تا کنن ولی اون با دیگرون خوب باشه رو نمیدونم.البته این برمیگرده به ذات و سرشت و فطرت آدمفقط میشه گفت نابود باد به آدم بد ذاتنابود باد آدمی که وقتی باهات کار داره جوری خوب میشه که فکر میکنی طرف بیشعوریشو کنار گزاشته و آدم شده و وقتی خرش از پل میگزره میفهمی همون بد ذات بی اصلی هست که بود.امروزومم نصفش سر سروکله با یه آدم نافهم و فرومایه و پست گذشت. مهم نیست. بقیشو در میابم. البته سودی هم داشت. این که گاهی وقتا باید آدم از یه سریا دست بکشه و هفت پشت غریبه بدوندشون و ازشون متنفر باشه حتی اگه نسبت قوی باهاشون داشته باشه. چون آدما عوض نمیشن. لا اقل اون آدم قصد عوض شدن نداره و بی شعوری رو تثبیت شده تو خونش میدونه.مهم نیست تو چقدر تلاش کنی و جون بکنی وقتی طرف مقابلت یه کور قدر نشناسه و قصدی برای دونستن قدرت نداره.پی نوشت: قصد داشتم این نوشته رو پست موقت کنم. اما بزار همیشه جلوی چشمم باشه تا یادم باشه کیا دور و برمن ادامه مطلب

روز جهانی گل و گیاه بر شما که خودتون گل، پیرهنتون گل و سخنتون گله مبارک⚘️⚘️⚘️

.

.

.

اگر ازم بپرسن دوست داری چه جوری زندگی کنی جواب می دم دوست دارم مثل آذرخش زندگی کنم.

یه زن قوی که از کسی نمیترسه.

حامیه و زندگی و شغل خوبی داره و در عین حال زیباست

واقعا دوست دارم الان یهو پووووف ناپدید شم و در کالبد آدمی مثل آزرخش دمیده شم.

.

.

دیدید بعضی وقتا یه خوابی میبینید که وقتی از خواب بیدار میشید میگید خدا رو شکر خواب بود؟

ده دقیقه پیش دقیقا همین اتفاق واسه من افتاد. لعنتی! عجب خواب بدی بود. بعد جالبش اینه تو خوابم از خواب بیدار شده بودم داشتم رمز بلاگفا رو می زدم بیام اینجا اینو بنویسم

.

.

سلااام

یه چیزی یاد گرفتم جدید ذوقشو دارم بیام زود براتون تعریف کنم. اگه دستاتون با چسب یک دو سه چسبی شد با نمک راحت میشه پاکشون کرد.

اینو الان یاد گرفتم گفتم شاید به کار شما هم بیاد

سلام به همگیراستش چند وقت پیش یه نظر دریافت کردم. میخواستم این نظر رو نادیده بگیرم و جوابی ندم ولی خوب یه توضیح کوچولو که ضرری به کسی نمیرسونه.دوستان و خوانندگان عزیزاین جا خانه ی امن مجازی منه. همیشه نوشتن برای من یه راه تخلیه ی احساسات بوده. وقتی اعصابم خورده و یا یه چیزی ذهنمو درگیر میکنه هر چقدر هم احمقانه و بچگانه به نظر برسه من تا ننویسمش از تو ذهنم بیرون نمیره. وقتی که نوشتمش حس میکنم انگار یه باری از روی دوشم برداشته شده و تقریبا فراموشش می کنم. این یه نوع تراپیه واسه من. بعد من بازنگری میکنم و یه روز که اعصابم راحت تر بود راجع به چیزی که نوشتم و نظرم راجع به اون موضوع سر صبر فکر میکنم. گاهی اوقات به این نتیجه میرسم که احساسم تو اون موقع صحیح نبوده. اون موقع مطلب رو حذف میکنم.مثل کلی مطلب که تا حالا حذف شده.پس لطفا انقدر منو سرزنش نکنید که این چه مطلبیه نوشتی. شما نمیدونید من تو چه شرایط سختی هستم. تو این اوضاع متاسفانه این تنها کاریه که برای آروم کردن خودم از دستم برمیاد و قبول دارم بعضی از پست هام درست و منصفانه نبودن و یا حتی بچگانه بودن اما من تو اون لحظه فقط میخواستم از شر این افکار منفی راحت شم.امیدوارم واقعا اون روزی فرا برسه که انقدر حال روحیم و شرایطم خوب بشه که بتونم با آرامش خاطر فکر کنم، تصمیم بگیرم و مطلب بنویسم.مرسی از همتون ادامه مطلب